Categorie: Uncategorized

Woensdag 5 augustus 2015 Asfeld  –  Attigny

 

 

Het kanaal wordt steeds smaller en als we nu nog een tegenligger krijgen dan hangen we in de bomen.

 

De brugjes boven de sluizen worden ook steeds maar lager, op een bepaald ogenblik moeten we

de kap naar beneden trekken of ze hangt aan de brug !

De stangen in de sluis worden ook korter, je moet het trapje op om ze te bedienen.

Opnieuw zien we ijsvogeltjes en veel reigers.  Waarscijnlijk zit er hier veel vis.  Op bepaalde plaatsen is het heel ondiep en moeten we onze snelheid aanpassen.  We meren af in Attigny, een mooie kade met bomen niet ver van het centrum.  

Iedereen is hier aan het vissen ik begin er niet aan (de vis is te klein !).

Acht sluizen, 40 km en 7 uur gevaren, het gaat niet vlug, twee sluizen defect met als gevolg een uur wachttijd, een mens moet héél veel geduld hebben.

Morgen de sluizentrap!

 

Dinsdag 4 augustus 2015 Bourg-Et-Comin  –  Asfeld

 

8u45 en we zijn reeds vertrokken, we willen vroeg zijn in Asfeld, uit eerdere ervaring weten we dat  er daar heel weinig plaats is.

Onderweg passeren we twee Denen en een Belgische boot, het is maar juist gepast om elkaar te kruisen.

Bij de sluis van Pégnicourt gaan de achterste deuren niet dicht, we bellen het VNF kantoor en een kwartiertje later is het dépannagewagentje er reeds.  Die mannen hebben waarschijnlijk gouden handen bijna onmiddellijk sluiten de deuren en komt het licht voor ons op groen.

Soms liggen de bomen tot halverwege het kanaal, wie weet kunnen we hier binnen 10 jaar nog varen?

Verder is het rustig en groen.  Rond 14u30 leggen we aan na ongeveer 6 uur varen, zeven sluizen en 40 km in afstand.  Verplichte wandelgang!

Asfeld beschikt over een prachtige kerk gewijd aan St. Didier, Italiaanse barok,  het heeft de vorm van een viool.  We stoppen 2 € in de automaat voor een Nederlandse begeleiding, maar ja het werkt niet, 2€ foetsie (zal voor de heiligen zijn of arme kindjes).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We dachten niets meer te vinden van de grote oorlog niets is minder waar, een Duits soldatenfriedhof met meer dan vijfduizend doden, we zitten nochtans reeds een eindje van de frontlinie verwijderd.

We rijden verder langs een VVT weg naar Vieux Les Asfeld een tweetal km verderop.

Niets is er hier, werkelijk niets, een kerk, school, maar op de hoek wel een terrasje met een plaatselijke specialité een biertje van Saint Omer en een prachtig veld vol met zonnebloemen.

We brengen nog een bezoek aan de plaatselijke boucherie, wat een lekkere dingen, verse bloedworst, verse eendenborst, plaatselijke paté, een barbecue op onze Cobb, lekker.

Er vliegen twee ijsvogeltjes voorbij, prachtige blauwe vogeltjes.

Maandag 3 augustus 2015 Soissons – Bourg- et- Comin

 

 

Om negen gooien we ons los, we worden vroege vogels.

1,5 km verder de eerste sluis, 2 m stijgen, de volgende is een dubbele sluis(trapsluis) Celles Sur Aisne, je vaart gewoon van de één in de andere en je stijgt tweemaal na elkaar.  We varen hoog, wat altijd aangenaam is, de dorpjes liggen op de flanken.

Na nog een aantal sluizen verlies ik een beetje de telling, een sluis meer of minder daar komt het niet op aan,  we leggen rond 13 uur aan in Bourg-et-Comin.

Geen wifi zelfs geen ontvangst van de telefoon het is toch wel één van de meest vergeten oorden van Frankrijk zeker.

Bovendien is er een probleem bij skynet en kan ik de blog niet aanvullen.  Dus brute pech!

We gaan een beetje de schaduw opzoeken en een vleugje wind, Chemin Des Dames boven op de Crêtes gaan we efkens uitstellen.  De twee boten van Lommel zijn ons gevolgd, er is een koppeltje bij van 80 en 83 jaar oud en ze zijn nog heel competent.  

Rond 15u30 wagen we ons in de hitte, we zien geen kat, veel te warm ons toertje wordt serieus ingekort,  onze boodschappen  zullen we in de valavond doen.

 

Nu zouden we wel airco kunnen verdragen maar ja dat is maar driemaal op een jaar.

Rond drie uur in de nacht worden we gewekt door een serieus onweer en alles ligt nog buiten! 

Zondag 2 augustus 2015 Soissons

Een tiental km verder is er een grote jaarlijkse rommelmarkt, wij er naartoe via het jaagpad langs de rivier.  Van 2m breed tot een dertigtal cm varieert het fietspad.

Het laatste stuk naar D’Osly-Courtil staat reeds vol met wagens het zal dus blijkbaar toch de moeite zijn.

Van beroeps tot amateur ieder heeft een plaatsje, onze buit : wijn- en champagneglazen  16 stuks met mandje voor 3 €.  Werkelijk alles staat hier te koop maar vooral hele hopen speelgoed.  Dan maar een lekker biertje van het vat onder de platanen.  Aan onze tafel zitten er 3 francaises met een bakje frites en een vette saucisse, hun buit een pillendoosje.

Met wat creativiteit krijgen we alles in de fietszak nu nog heelhuids thuis geraken.

De kathedraal van St. Gervais en de abdij van St. Jean de la Vigne bezoeken we nog.

De wederopbouw van de kathedraal na de eerste wereldoorlog is spectaculair, 90% verwoest en tot zo iets moois komen is ongelooflijk.

De abdij met de twee asymmetrische torens is als monument bewaard een ongelooflijke rijkdom moet er hier geweest zijn.

Het is hier ten andere dat het liedje van Frère Jacques gemaakt is (volgens de gids).

We fietsen nog tot aan het hotel de ville, altijd het mooiste gebouw van de stad.

 

Zaterdag 1 aug Vic-Sur-Aisne – Soissons 

 

Het wordt een stralende zaterdag, eindelijk staalblauwe hemel en we krijgen dertig graden.

De mobiele beenhouwerij staat al op het plein, een plaatselijke lekkernij kan altijd van pas komen.

Met de informatie die we gisteren gekregen hebben is onze weg vinden geen enkel probleem.  We nemen de voie verte die hier een oude spoorwegbedding is, gebruikt in 14-18 om troepen aan te voeren, munitie en voeding.  We rijden tot in Ambleny, de oude uitkijktoren van het kasteel staat nog half overeind,  een mooie kerk (gesloten) en een kruidenierswinkeltje op de markt dat is het zo ongeveer.  Naast de kerk staat een bord met het aantal processen die er gevoerd zijn naar deserteurs en het aantal werkelijk uitgevoerde executie’s!  Absurditeit ‘als je niet wilde doodgeschoten worden door de vijand dan schiet uw eigen volk je neer’.

Blijkbaar is 1917 een periode geweest van muiterij en staking in het Franse leger en dit vooral op Chemin Des Dames,  een 40 km lange weg boven op de Crêtes.  Hier werden zogezegd voorbeelden gesteld!

In Ambleny is een Frans soldatenkerkhof pal naast de route nationale, aangelegd in 1923. Hier zijn hoofdzakelijk lichamen samengebracht die eerder zuidwestelijk van Soissons begraven waren. Er zijn 10.601 slachtoffers begraven, waarvan 3.076 in 4 graftombes. Naast de franse militairen liggen hier ook 76 franse burgerslachtoffers begraven en een russische soldaat. In een apart graf ligt een Deen begraven, Mogens Birck, die in het vreemdelingenlegioen gevochten heeft en “mort pour la France” op 12 juli 1918 gesneuveld is. 

In 1954 zijn er 555 franse militairen bijgezet die in de tweede wereldoorlog gesneuveld zijn. 

De weg terug is idem als heenweg, anders is het de RN en dat is geen optie.

We hebben bezoek ondertussen, mensen die op doortocht zijn naar Parijs, ze blijven een nachtje en we varen naar Soissons, de laatste sluis ligt in panne, dus moeten we de VNF oproepen het dépannagewagentje scheert langs het jaagpad en in geen tijd kunnen we toch versassen.

In Soissons staat de kathédraal op het programma en de abdij maar dat is voor morgen.

 

 

Vrijdag 31 juli 2015 Longueil-annel  –  Vic-Sur-Aisne

 

De sluis van Janville wordt klaargemaakt voor ons, we mogen vertrekken zegt de dame.

Deze keer zijn er 2 sluizen, een kleine en een dubbele.

Juist voor Compiègne slaan we linksaf de Aisne op.  Bij de eerste sluis krijgen we onze afstandsbediening en vanaf nu moeten we de sluizen zelf bedienen, bij de laatste sluis moet je je télécommande terug inleveren.  Er zijn drie toetsen op de bediening, alarme, avalant en montant, kwestie van het juiste knopje te drukken, éénmaal in de sluis moet je nog de groene stang omhoog duwen en de sluis gaat in werking.

Het is heel rustig en heel groen we varen op de rivier zelf, ditmaal geen kanaal.  Soms lijkt het een beetje op de Leie, mooie landhuizen en chateau’s aan de waterkant, zeker aangenaam varen hier.

We meren af in Vic – sur – Aisne om onze middaglunch te nuttigen en we blijven, het ziet er hier aanlokkelijk uit.

We moeten bergop om de info en het centrum te bereiken van het stadje.

Een kasteel pal op de markt verwelkomt ons, bij de info is er een heel competente dame die al de mogelijkheden aanduidt, besluit : we moeten een week blijven maar dat gaan we niet doen dus twee dagen en trachten de combinatie te maken van verschillende bezoeken.

De vallei van de Aisne is bijna 3 jaar in handen geweest van de Duitsers dus dat laat wel zijn sporen na.

Onze eerste doel is een tiental km verderop een Duits kerkhof met meer dan 10000 graven.

De dame had ons gewaarschuwd dat het hier niet Hollande is, niet plat, dat ondervinden we heel gauw!  Cols van een gevarieerde categorie, dus maar stampen!

Onze eerste stop is een Frans soldatenkerkhof aan de rand van de stad, we klimmen gestaag verder en na een zestal km vinden we op een kruispunt het eerste Duitse kerkhof, het tweede ligt een vijfhonderd meter verderop(bergop).

 Dezelfde weg terug is niet aan ons besteed, we raadplegen onze kaart en we kunnen onderdoor via kleine geasfalteerde binnenwegen,  zo komen we in godvergeten dorpjes, mooi maar er is niks meer,  zelfs geen postkantoor en schooltje.

De dorpen lopen leeg en het laatste café is gesloten! Wij praten met een lokale opa, die is op wandel met de kleinzoon en de hond.Il dit: plus rien ici, een café? Encore 10 km !!

We fietsen verder en komen nog een wandelcircuit tegen van de grote herdenking.  We vragen nogmaals de weg, eerst dalen en dan stijgen zegt de meneer, we weten van niet beter.

We bereiken opnieuw de markt van het stadje, het biertje en het perriertje smaakt verschrikkelijk.

 Long

 

 

 

 

 

 

Ondertussen aan de kade rijden de tractors en graankarren  op en af, het is hoogtij voor de boeren het is oogsttijd.  Gelukkig sluiten de silo’s de deuren rond 22h30.

 

Donderdag 30 juli 2015 Noyon – Longueil-annel

 

Noyon een oud stadje, heeft naast zijn indrukwekkende kerk, een museum gewijd aan Calvin de grondlegger van de protestantse leer, die hier geboren is, eigenlijk niet zoveel te bieden.

Er is een fotocircuit van de Duitse bezetter gedurende 14-18, de stad was 3 jaar bezet.

Na ons verplicht toertje van alle bekende gebouwen besluiten we om door te varen tot in compiėgne, een tweetal sluizen verder.  

 

 

 

 

Een poes heeft zich meester gemaakt van het gangpad, lekker in de zon, jammer ze mag niet mee.

 

Overal liggen er peniches aan de kant, sommige worden gebruikt om te wonen, andere liggen gewoon te vergaan.  Niemand wil dit nog doen, je moet er in geboren zijn.

Op de wal zijn het nu graansilo’s, meststoffabrieken en cementfabrieken de verschillende geuren wisselen elkaar af.

We kunnen ons aanleggen juist voor de sluis aan in Longueil-annel.  Prachtige huisjes sieren de Oise. 

Er is een nieuwe route aangemaakt die de impact van het kanaal en de aanleg hiervan aantoont.

 

 

 

 

 

Het is een mooie goed bewegwijzerde route.  We komen in Le Plessis-Brion een landelijk stil dorpje, een mooi Renaissance kasteel is uitnodigend maar helaas het is reeds gesloten, naast het bijhorende kerkje is ook een monument van 14-18.

Woensdag 29 juli 2015  Péronne – Noyon

 

De nacht brengt raad, we gaan Parijs overslaan en daar een aparte trip van maken, anders zijn we in oktober nog niet thuis aan het tempo dat we nu bezig zijn.

Om 9u30 vertrekken we samen met de kotter ‘de Hendrik’ richting eerste sluis.

De zon schijnt maar het is zeker nog niet warm, in Nederland is het blijkbaar aan het regenen en hagelen, we zijn dus nog goed af.

We hebben opnieuw een tunnel vandaag ‘Souterrain de Panneteire’ 1058 m lang.  Een zevental sluizen staan op het programma, telkens met een serieus verval, gemiddeld 5 à 6 m.

 

Uiteindelijk leggen we rond 16 uur  aan in Noyon samen met ‘de Hendrik’, in het aangeduide haventje is geen plaats, we zoeken dan maar een plaatsje tussen de beroepsvaart en leggen ons dubbel.

 

De pizzeria op de kade zorgt dat we niet moeten koken en ze zijn lekker.

 

Nog even koffiedrinken bij de buren binnen, helaas het is opnieuw te koud om buiten te zitten.

 

 

Dinsdag 28 juli 2015 Péronne

 

 

We blijven nog een dag hier, een fietstochtje langs de Somme naar Cléry Sur Somme lijkt ons wel wat.  Te fris voor de tijd van het jaar!

Onze regenjas op de bagagedrager en een pull aan, meer kunnen wij niet doen.

We vragen voor de zekerheid nog de weg aan een meneertje die in de tuin aan het werken is.

Eh bien, il dit : il y a beaucoup de vent, maar nee zegt mijn wederhelft ‘on s’amuse’ en wij maar fietsen tegen wind, maar liever in de heenrit dan in de terugrit.

Het jaagpad langs de Somme is geprepareerd als nieuwe fietsroute, de markeringen laten te wensen over maar we vinden onze weg.

 

In Herbécourt vinden we een herdenkingsmoment en een soldatenkerkhof midden in de velden met vooral Australische graven, gemiddelde leeftijd 20 jaar.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We nemen de kleine wegen tussen de verschillende dorpen, in Péronne bekijken we het stadhuis en de vestingmuren, het standbeeld van de moeder met de gevallen soldaat en dat is het zowat.

Terug naar de boot, het wordt fris, de kap gaat dicht en een pull aan.

Er komen nog vier boten binnen, de Hendrik komt langszij liggen een kotter uit Leiden, mensen die naar Parijs varen.  De twee Belgische boten gaan de Somme afvaren tot in Vallery-Sur-Somme, maar ze moeten dan dezelfde weg terug, wij zien dat niet echt zitten, bij onze fietstocht hadden we gezien dat er enorm veel wier in het water ligt, onze schroeven zouden vol draaien.

We zetten ons route uit en komen tot de consternatie dat het vanuit Parijs nog meer dan 700 km terug is naar onze thuishaven, we zullen dat nog moeten bekijken, we komen in tijdnood!

 

Maandag 27 juli 2015 Moislains – Péronne

 

Gietende regen deze morgen bij vertrek!

Vanmorgen om 9 uur vertrokken en om 11 uur hadden we 4 sluizen achter de rug, we zijn over de heuvelrug dus in plaats van stijgen, dalen we nu. Iedere keer 6 à 7 m,  de éne sluis al vlugger dan de andere, we kunnen juist een middenbolder vastmaken dus je moet kracht hebben om het deinen van het schip in bedwang te houden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We zijn aan de Somme! 

Het haventje van Péronne ligt op een zijarm van de gekanaliseerde Somme.  We nemen voor de zekerheid de langsteiger, wat extra touwen en het ziet er goed uit, onze tent zit in de bomen er moet zelfs wat snoeiwerk gebeuren om te kunnen passeren.

Er is stroom en water ( kunnen de was doen) en wifi (tegen betaling), (zal dus maar op mijn Frans kaartje blijven surfen), een openluchtzwembad, recreatieruimte en frietkot.

We bezoeken het musée de la grand guerre in le chateau, met de tentoonstelling Face à Face, volledig uitgewerkt via posters, foto’s, films, dagbladen en interactieve schermen.  

 

Zoals zovele malen komt de absurditeit van de oorlog naar voor.  Oorlog is mensen die op elkaar schieten die elkaar niet kennen in opdracht van mensen die elkaar wel kennen maar die niet op elkaar willen schieten, een grotere stupiteit ken ik niet!

Er is eveneens een speciale tentoonstelling over de Autralische troepen die Pérone bevrijd hebben van de Duitse bezetting in de Somme.ii

De thema’s zoals rekrutering, het leven van thuisblijvers, arbeid en logistiek zijn hier heel goed uitgewerkt, een speciale tentoonstelling over verminkingen toont niettegenstaande de wreedheden ook wat de medische wetenschap toen al kon.

Helaas slechts één terrasje op de markt, de rest is dicht, maandag rustdag!

Noch wat inkopen in de plaatselijke supermarkt en de dag is weeral voorbij.