Auteur: Lut Neirinck - dirk debeuckelaere

De zeilboten en het motorjacht zijn reeds de andere kant vertrokken deze morgen , voor ons het wordt teamwork vandaag.

Vanaf sluis 20 dalen we in de sluizen, we gaan deze keer van 20 naar 1.

Sluis in en uit, leeglopen en opnieuw vullen, onze blauwe camionettevrienden rijden op en af, Het gaat goed tot in Chesne, daar kruipt er een huurboot tussen ons, we roepen nog dat we samen zijn maar dat gaat volledig in de mist, tenslotte laten we hem voor, een mens moet toch met iets zijn hemel verdienen. Soms liggen ze op 50 m van elkaar soms met enkel een vulbassin tussen, in ieder geval het is werken en je wordt er vuil van!!!

Verder hebben we er niet veel last van, maar ik denk dat zijn droomvakatie eerder een week van ergernissen of horror is sluisdeuren die niet open of dicht gaan, een sluis die niet vult, vandaag allemaal meegemaakt. In plaats van ons 20 sluizen zijn er het 15 geworden.

In Montfon leggen we tenslotte aan rond 16u30 we zijn al onderweg van 9u15, de huurboot ligt voor ons, piketten slaan, ja er zijn geen bolders om aan te leggen, touwen leggen en we liggen juist voor de sluis. De huurboot komt vragen als we hem morgenvroeg willen helpen, hij gaat terugkeren, heb er een beetje medelijden mee, daar gaat je vakantie.

Hopla, we zijn er weer mee weg, laatste stukje Maas vandaag. Canal des Ardennes wacht op ons met zijn sluizentrap, 26 sluizen op 9 km, de nieuwe voie verte, ‘Sud-Ardennes’, deze is opengesteld op 4 juni 2023, de kleine dorpjes, pas de commerce, justement nikske, maar mooi!

Tweemaal zijn we er reeds doorgevaren, nog nooit van de kant van de Maas, zal een andere vue geven. De steile rotsen zijn overgegaan in glooiende heuvels, de koeien aanschouwen ons van aan de kant, ik zie ze denken ‘wat een gedoe’.

Sluis 42, 41 en 40 passeren, hier slaan we rechts af naar canal Des Ardennes.

Het café op de hoek is er nog, het interieur is niet gewijzigd maar de patron is veranderd, de vorige is verleden jaar gestorven. We zien opnieuw dezelfde Nederlandse mensen die we al in Huy tegengekomen zijn, ze willen naar de Moezel maar ze vrezen voor teveel begroeiing in het water.

Ze zijn op zoek naar informatie, maar ja dat frans hé, zo moeilijk, mijn schipper gaat dan maar samen met hen naar de VNF, telaat de bureau is al gesloten, wachten tot morgenvroeg 9 uur, dan zijn ze daar terug met hun blauwe camionetjes.

Onze slaapplaats voor vanavond, rust,rust en nog eens rust!

Vaderdag vandaag, sommige schippers vragen een nieuwe mast of een nieuw schip, mijn schipper is best tevreden, het schip mag blijven, oef.

Opnieuw snikheet, de airco draait op volle toeren, we krijgen nog wat verkoeling op het dek door de wind.

Er was een rondrit in stad gepland maar het is te warm, we gaan ons koest houden op het achterdek!

We bezoeken de locale markt, rondo couture, ‘k waande mij zowaar in Senegal. Hebben onze groenten gekocht, onze baguette we kunnen terug even verder.

De stad bestaat uit twee delen, Charleville en Mézières in 1966 zijn ze gefusioneerd, Place Ducale doet denken aan Parijs, Place des Vosges, bij wat opzoekwerk blijkt dat dit laatste getekend is door de broer van Clément Métezau de architect van Place Ducale, ze zullen de plannen gedeeld hebben! Onder de arcadegalerijen zijn restaurantjes, bars, winkeltjes een gezellige bedoening.

Morgen verlaten we de Maas.

Gisteren nog een halve Fransman-Italiaan langs geweest, hij kwam aangevaren met een Super Van craft, ze hadden het gekocht in Nederland en zijn op weg naar het zuiden. De mevrouw had maar één woord ‘superbe’ , duidelijk bezeten van dit soort boot. Ja wie niet, mijn schipper is even bezeten.

De bepakte fietsers zijn ook vroege vogels, wij vertrekken om 8u30 en ze zijn ook al en route. Vier sluizen vandaag en we zijn er, we blijven 2 dagen in Charlesville-Mézières

Het is snikheet, we zoeken ieder plekje schaduw, de airco draait op volle toeren;

De rest van het verhaal is voor morgen.

Gisteren bij het fietsen nog een bever gespot, languit in de zon genietend af en toe van wat gras, luilekkerland.

Vandaag Fumaydag. Geen tunnels vandaag, wel wat sluizen.

Onze compagnonboot vaart vandaag als eerste, de leuze van de kapitein ‘je moet het allemaal eens gedaan hebben’. Helaas bij het invaren komen we tot de conclusie dat er niemand meer de stangen van de sluis kan bedienen, dus afstappen naar de andere kant van de sluis en bedienen, dus gaan we opnieuw wisselen, wij als eerste!

De Transardennaise of maasfietsroute/ Eurovelo 19 is populair, ortlieb zakken in alle kleuren zijn al langsgereden, fietsers met de kop in de wind en maar trappen!

Sluis 55 monigny, sluis 54 Fépin, sluis 53 Vanne-alcorps passeren sommige zijn ware waterkanonnen, het is in ieder geval touwwerk.

Fumay ligt in een meander van de Maas, een typische frans stadje, restaurantje, friterie, mairie. Zoals overal is er een grote leegloop van de dorpen, veel is er hier eigenlijk niet te beleven. Gelukkig is er een lokale pizzeria, we steunen de locals.

De schipper is een beetje gejaagd vandaag, 6 sluizen en een tunnel van 6OO m moeten we doorstaan.

Alles wordt geprepareerd, het is zoals de motorrijder die zijn zijn moto bepakt of een fietser die alles terug in zijn fietszakken probeert te krijgen, het klaarmaken is al 25 % van de reis, de nieuwsgierigheid van wat er gaat komen! De trac is dat, de zenuwachtigheid voor het optreden!!!

De kap gaat er af, of tenminste die van de de boot, we zijn nu decapotable , de wind blaast ons in de haren en we wanen ons opnieuw 30 jaar.

Sluis Waulsort, heel vriendelijk meneer neemt zelfs mijn touw aan, de sluisdeuren gaan dicht en dan begint mijn spelletje, stijgen we al? Dan proberen het moment te kiezen wanneer je het touw strak houdt zodat de boot niet slingert, langzaam stijgen uit de catacombe en dan iedere keer een nieuwe view , spannend, tja je moet het spannend maken!

Sluis Hastière nog 4 km en dan zijn we in Utland, ons Frans vlaggetje heeft de plaats ingenomen van het Belgische, we zijn nu officieel bezoekers in Frankrijk.

Ons vignet wordt gecontroleerd, 185,80 € voor een maand. We krijgen onze eerste afstandsbediening vanaf nu moeten we zelf de sluizen bedienen. Eerste sluis, ons touwen worden aangenomen, ferm wat stuwing, goed voor de armspieren, onmiddellijk hierna de tunnel van Ham, 600 m lang precies een donkere rioolbuis waar we in moeten. Nog 2 sluizen en we zijn bij ons doel.

Na 5u30 varen bereiken we Vireux-Molhain, een prachtige stadskade lonkt naar ons, het was genoeg voor vandaag.

We halen toch nog de fietsen van boord en zoeken een mooie route jammer het is allemaal te druk we fietsen dan maar langs de Maas. Het menu staat ook al vast, friet van het frietkot.

We vertrekken met 3 jachtjes vanuit Namen.

Heel mooi varen nu, de statige villa’s, groen, geen industrie het is een verademing, je wordt er zowaar zenuwachtig van, zó rustig.

l’écluse La Plante, Tailfer, het gaat heel vlot vandaag. De volgende sluis wordt reeds verwittigd, l’ecluse Rivière, maar pech we kunnen er niet meer uit, de sluisdeuren gaan niet open. De sluiswachter van dienst komt zich excuseren, na wat gemor aan de deuren met de grote pikhaak doen ze het opnieuw. Sluis Hun, Houx en sluis Dinant. De citadelle troont hoog boven de Maas. Verder gaan we vandaag niet meer, Het stadje van Adolf Sax, Generaal De Gaullebrug, de gezellige terrasjes, de dinantse koek.

De Nederlander die meegevaren is, bedankt de kapitein voor de groepsleiding, ja in het teruggaan zal hij het zelf de sluizen moeten oproepen, hij heeft vlijtig de Franse woordjes genoteerd!

De Fransman die de boot achtergelaten had in Huy, heeft ons ingehaald en ligt aan de overkant. Wat is de vaarwereld klein! Tja veel ontsnappingsmogelijkheden zijn er niet.

Het is stil in de haven, de Duitsers voor ons maken de touwen los en wij ook, we gaan richting Namen.

Rimpelloos en blauw schuift het water onder onze boeg. Het is bijna jammer om het te verstoren. Een beetje verderop komen we terecht in een roeiwedstrijd, weeral kranige mensen, oud en jong ieder roeit om de beste tijd te halen.

In Vezin staat er zowaar aangeduid op de kaart ‘Cimetière des bateaux’ drie roestige halfgezonkene boten geven een volle aflaat! Denk dat de klantenkaart vol zal zijn. Tja de mens onderschat het werk aan de boot en overschat zijn eigen inzet en volharding als hij een boot koopt. ‘

‘Koop een boot en werk je dood’

We passeren ‘Marche les dames’, we zijn hier eens een koning kwijtgeraakt, ga maar eens terug naar de geschiedenisles van de lagere school ‘Het koningshuis’

We varen sluis in en uit, houden ondertussen een praatje met de binnenvaarder voor ons, en zo passeren we onze zondag. Het wordt groener, de woningen worden villa’s en de rotsen worden hoger, we komen in de Ardennen. Namen nadert en de laatste sluiswachter wenst ons in goed Nederlands een fijne dag!

We leggen aan onder het casino, nu ja aanleggen ‘k moet toch wel tweemaal gooien en dan nog, het zal mijn dag niet zijn zeker.

Vanaf hier varen we samen met vrienden, ook bootjesmensen.

We blijven in Huy vandaag. De ravel of eurovelo 3 brengt ons tot in Andenne, het is tegelijkertijd de pelgrimsroute van Trondheim in Noorwegen naar Santiago de Compostela. Wij gaan zo ver niet rijden en het is tegen wind in het terugkeren, dus 40 km is genoeg.

Ze zijn volop bezig een nieuwe kabelbaan te bouwen over de maas naar het fort van Hoei op de rechteroever, de oude is gesloten sedert 2012 door een ongeluk.

We eindigen in Huy op de markt in het oud gedeelte van het stadje. Er is daar een Porsche tweedaagse aan de gang, er worden 200 wagens verwacht! Wij hebben geen Porsche dus gaan we niet blijven.

We houden ons bezig door vanop een terrasje de mensen te bekijken en er passeert nogal het één en ander. Nog wat inkopen en terug naar de boot, voor de rest doen we just niets meer.

Morgen Namen

We verlaten het broeierige Luik en varen richting Hoei.

Een riviercruise ligt aangemeerd aan de buitenkant van de haven, de bezoekers klaar om Luik te bezoeken. Links stroomt de Ourthe de maas binnen.

De grijze roesten verlaten sites van cockerill – Sambre bieden geen blije indruk. Maar de rode gebouwen van Standaard-Liege bieden enig tegengewicht.

We kabelen verder, oud ijzer aan de ene kant op de kade en rotsblokken op de andere kant. De maas vervloeit in de industrie.

De Ivo’s-Ramet sluis brengt ons verder stroomopwaarts. We stijgen 4,5 m. Chateau de Chokier boven op de rots kijkt uit op de Maas, er zullen wel geen ridders meer wonen het ziet er nogal vervallen uit!

Er blijft maar water komen de regenrivier stopt nooit, de sluis Ampsin-Neuville, we moeten wachten, en wachten, na één uur openen de magische deuren en spuwt ze twee zwaar geladen beroepsvaarders en een yachtje uit. We mogen erin na de beroeps, samen met nog een Nederlandse vlet en een Franse zeilboot. De Franse boot geraakt maar niet tot aan een bolder en wat doet mijne schipper, hij biedt vriendelijk aan om vast te maken aan onze boot, amai dubbele trekkracht nu, de touwen huilen van het gewicht die er aan hangt, de Franse madam van het bootje zit beneden, komt niet naar boven of kan niet naar boven, we mogen niet te vlug oordelen. Maar het levert ons wel wat op, een fles Cremant, ze zit ondertussen al koel. Eindelijk na 6 uur ( voorzien 3 uur) varen zien we de haven van Huy, al degene die deze morgen in Luik lagen zijn hier ook.

Even verderop ligt een Noors schip, twee oudere mensen en ze zijn op weg naar huis, ze rekenen op een maand om in Oslo te geraken.

Respect, ze hebben 5 jaar lang twee maand per jaar gevaren in Frankrijk, alle kanalen hebben ze doorkruist. Hun boot hebben ze veertig jaar en hij zag er prima uit.

Touwen goed leggen, fietsen van boord en we rijden naar het dorp Wanze, zo’n vijf kilometer verderop, niet te doen, morgen blijven we op de Ravel!