Auteur: Lut Neirinck - dirk debeuckelaere

Gisteravond nog een bever gespot aan de boot, hij lag lekker te wentelen in de avondzon.

Vandaag vertrekken we vroeg, we willen tegen 11 uur in Chauny zijn.

Onderweg komen we twee spitsen tegen, het is een beetje mikken om niet in de zwel (zuiging van het water) terecht te komen anders wordt dat aardig varen in realiteit.

Overhangende takken, boomstammen in het water en zwemmende bevers, we zien het allemaal. Slechts één sluis vandaag juist voor het stadje.

Chauny een charmant art-deco stadje dat volledig heropgebouwd werd na de eerste wereldoorlog.

Het haventje wordt bemand door een actieve groep vrijwilligers, normaal kunnen wij er niet liggen, maar de havenmeester heeft het uitgezocht, we liggen langs de kade. Prima plaats! We blijven hier drie dagen onze vrienden gaan efkens op en neer naar Belgie. Maandag gaan we de Sambre op.

Voilá de zomer is ingezet zoals we gewoon zijn met grijze hemel en regen.

Al die warmte we waanden ons aan de Côte d’Azur het kan niet blijven duren we zullen vandaag niet puffen van de hitte, alles terug normaal, mijn regenjas ligt al klaar boven. De schipper heeft een systeem uitgedacht om de kap te laten staan en toch onder de bruggen te kunnen, systeem D, voor alles is er een oplossing.

Van het ene uiterste in het andere, van bloedheet naar kletsnat, vandaag varen we in de amazone of nog beter een veredelde beek, de takken hangen over onze boot, onder de bruggen is er amper 2à3 cm, tricky, goed overwogen noemt de schipper dat.

Vier sluizen in de gietende regen, verzopen ben je!

We leggen aan in Guny, er ligt al een schip dat denkt dat het een spits (32m) is, het belegt de helft van de kade maar we wringen er ons tussen. Wat piketten in de grond, touwen eraan en we liggen vast.

Verder doen we niets, film kijken op TV, luisteren naar de stofzuiger van de buurvrouw, bij ons is het Niet vuil!! en ja de schipper moet straks nog aan de motor werken, hij wilde deze middag niet stilvallen, t’is altijd iets op een boot, ‘koop een boot en werk je dood’ zegt de Nederlander. De twee schippers zitten samen in de fabriek, nu gaat het goed komen!

En het is gelukt, we kunnen morgen varen!

Dag van de zonnewende, vandaag begint de zomer. In het Noorden is het Midzomernacht!

We kiezen voor richting Abbecourt, canal l’oise à l’Aisne, we hebben een drukke dag voor de boeg. Een aquaduct, vier sluizen montant, een tunnel van 2365 m die onder een heuvelrug gaat van 110 m – souterrain de Braeye en dan nog vier sluizen avalant. De kap gaat er opnieuw af, kwestie van veiligheid, de bruggen zijn 3m50 en wij ook, dus!

Op sommige plaatsen zien we nog resten van de oude spoorlijn die de schepen voorttrokken, deze locomotieven werden allemaal aangedreven door de opgewekte electriciteit tussen de verschillende spaarbekkens die het kanaal van water voorzien. Ingenieus het systeem en dat in 1897!!!!

De tunnel, wij varen letterlijk de berg binnen. In de oorlog werd deze tunnel gebruikt als commandopost door de Duitsers achteraf hebben ze de ingangen opgeblazen, alles opnieuw opbouwen!!

Groen, smal en prachtig, God in Frankrijk, ik denk dat hij hier woont!

Bij de volgende sluis gaan de deuren niet dicht, de blauwe mannetjes helpen ons vanop afstand, doe dat maar ne keer na!

De boot voor ons pocht al 3 weken aan een stuk dat ze een vuilwatertank en muziek hebben, wij niet, bij iedere sluis horen wij de klassieke muziek, we leggen al onze technische vaardigheid bijeen, en mijne schipper heeft er veel, bij de volgende sluis overstemmen wij met ‘The main theme van “villa Rides” doe dat maar ne keer na. De mensen die het sluishuisje bewonen komen zelfs naar buiten kijken wat er daar gebeurt! Zalig!!!!! Die vuilwatertank is voor later, we hebben gescoord!

We leggen aan in Pinon, aan de afgebrande supermarché, zoveel jaar geleden waren we hier ook, met dan een verschrikkelijk onweer en een nog goed draaiende supermarkt. Nu een ontheemde grasvlakte en amper bolders om vast te leggen, ‘mais comme toujours, nous tirons notre plan’. Het blijft bloedheet, koude douches, drinken alles om af te koelen, alle kleine beetjes helpen. Dan maar hangen op het achterdek, zelfs te warm om te fietsen. Zoeken wat er rest in de frigo voor een salade, en water, hele tonnen water, onder de boot en in de boot.

Deze morgen was het zicht geen 5 m , zoveel mist. Gelukkig het klaart op.

Vandaag een viertal vaaruren voor de boeg met slechts één sluis, we gaan ontwenningsverschijnselen krijgen.

Vader zwaan komt aangevlogen om ons uit te wuiven, een jumbo-jet, majestueus!

De rest van de familie volgt, eentje zit nog op moeders rug, ze zijn duidelijk gewoon om iets te krijgen vanaf de boten.

De bruggen zijn geen probleem en het water ook niet en we blijven boven, dus alles ok.

We leggen aan in Bourg-et-Comin, natuurlijk ligt de kade vol (er kunnen er maar drie liggen) dus aansluiten bij een binnenvaarder die motorpech heeft, juist voor de sluis. Maar geen probleem we hebben piketten en lange touwen en mijne schipper doet dat graag. Een Fransman slaagt er in om niet tijdig uit de sluis te varen, de deuren gaan opnieuw dicht, pech nog ne keer op en neer gaan ofwel doen wij de deuren open met onze afstandsbediening dus de schipper grijpt in. Maar het VNF rescuemannetje staat 10 min later al aan de sluis’t was niet juist, open en dicht en geen boten!

Een babbeltje slaan, horen dat het kruidenierszaakje een beetje passé is en dat er een nieuwe bakker is. Voor boodschappen moeten we in Vailly-sur-Aisne zijn, ongeveer 12 km verderop. De heenreis via een D weg en terug langs het kanaal, prima.

We komen langs Soupir drie grote soldatenkerkhoven van de eerste wereldoorlog, het Franse kerkhof bevat 7549 graven, het Duitse Kerkhof 5134 graven en even verderop een Italiaans soldatenkerkhof met 3440 graven. We zitten middenin Chemin Des Dames, er is hier heel zwaar gevochten in 14-18, en nu zijn wij toerist van al dat onzinnig geweld.

Maar we moeten bij de pinken blijven en de supermarché vinden, we laden onze fietszakken vol en kiezen de weg langs het kanaal.

Immense graanvelden, glooiend landschap, geen fietspaden, maar wel autoluw. Tja de dorpjes zijn gemiddeld 5 à 600 inwoners groot. Mooi om te bezoeken in de zomer als de zon schijnt, als het vakantie is maar om te wonen dat is iets anders.

Viel-Arcy is zo’n typisch dorpje, heel mooi, een postkaartje om te verzenden, maar alle dagen dienen berg op, amaai!

We zijn voor de regen terug thuis, gelukkig, nog wat schrijfsels toevoegen en luisteren naar de merel die bijna zijn pluimen uit zijn borst fluit! Morgen een nieuwe dag!

Twee sluizen en t’is weeral van dat, dubbel rood aan de sluis, ons camionettenvriendjes zijn al onderweg. Minpunt ze komen van sluis 1 en wij zitten op : 17

Volgende activiteit, alles moet blinken!

Moet nog kleine correctie doen het zijn geen blauwe camionettes maar witte en de mannen hebben blauwe T-shirtjes aan.

Nog 9 sluizen te gaan van de sluizentrap en dan nog een paar surplus omdat we het anders zouden afleren. We varen lateral aan l’Aisne. De aftakking naar Vouziers is gesloten, het kanaaltje wordt niet meer gebruikt. Na 5 uur bereiken we Attigny, een dorpje met 1100 inwoners, lieflijk stadje met een supermarkt, dringend nodig want onze frigo is leeg.

We worden opgewacht door onze vriend Daniel van Gent, allé we hebben hem leren kennen door onze andere bootvrienden, ja iedereen kent iedereen in dat wereldje, bootjesvolk hé.

Het wordt druk, nog 4 boten na ons, waaronder ook twee Australiërs en de gebruikelijke Nederlandse boten. De kade ligt vol, gelukkelijk in de schaduw, het blijft nog steeds heet!

Morgen naar Rethel.

De zeilboten en het motorjacht zijn reeds de andere kant vertrokken deze morgen , voor ons het wordt teamwork vandaag.

Vanaf sluis 20 dalen we in de sluizen, we gaan deze keer van 20 naar 1.

Sluis in en uit, leeglopen en opnieuw vullen, onze blauwe camionettevrienden rijden op en af, Het gaat goed tot in Chesne, daar kruipt er een huurboot tussen ons, we roepen nog dat we samen zijn maar dat gaat volledig in de mist, tenslotte laten we hem voor, een mens moet toch met iets zijn hemel verdienen. Soms liggen ze op 50 m van elkaar soms met enkel een vulbassin tussen, in ieder geval het is werken en je wordt er vuil van!!!

Verder hebben we er niet veel last van, maar ik denk dat zijn droomvakatie eerder een week van ergernissen of horror is sluisdeuren die niet open of dicht gaan, een sluis die niet vult, vandaag allemaal meegemaakt. In plaats van ons 20 sluizen zijn er het 15 geworden.

In Montfon leggen we tenslotte aan rond 16u30 we zijn al onderweg van 9u15, de huurboot ligt voor ons, piketten slaan, ja er zijn geen bolders om aan te leggen, touwen leggen en we liggen juist voor de sluis. De huurboot komt vragen als we hem morgenvroeg willen helpen, hij gaat terugkeren, heb er een beetje medelijden mee, daar gaat je vakantie.

Hopla, we zijn er weer mee weg, laatste stukje Maas vandaag. Canal des Ardennes wacht op ons met zijn sluizentrap, 26 sluizen op 9 km, de nieuwe voie verte, ‘Sud-Ardennes’, deze is opengesteld op 4 juni 2023, de kleine dorpjes, pas de commerce, justement nikske, maar mooi!

Tweemaal zijn we er reeds doorgevaren, nog nooit van de kant van de Maas, zal een andere vue geven. De steile rotsen zijn overgegaan in glooiende heuvels, de koeien aanschouwen ons van aan de kant, ik zie ze denken ‘wat een gedoe’.

Sluis 42, 41 en 40 passeren, hier slaan we rechts af naar canal Des Ardennes.

Het café op de hoek is er nog, het interieur is niet gewijzigd maar de patron is veranderd, de vorige is verleden jaar gestorven. We zien opnieuw dezelfde Nederlandse mensen die we al in Huy tegengekomen zijn, ze willen naar de Moezel maar ze vrezen voor teveel begroeiing in het water.

Ze zijn op zoek naar informatie, maar ja dat frans hé, zo moeilijk, mijn schipper gaat dan maar samen met hen naar de VNF, telaat de bureau is al gesloten, wachten tot morgenvroeg 9 uur, dan zijn ze daar terug met hun blauwe camionetjes.

Onze slaapplaats voor vanavond, rust,rust en nog eens rust!

Vaderdag vandaag, sommige schippers vragen een nieuwe mast of een nieuw schip, mijn schipper is best tevreden, het schip mag blijven, oef.

Opnieuw snikheet, de airco draait op volle toeren, we krijgen nog wat verkoeling op het dek door de wind.

Er was een rondrit in stad gepland maar het is te warm, we gaan ons koest houden op het achterdek!

We bezoeken de locale markt, rondo couture, ‘k waande mij zowaar in Senegal. Hebben onze groenten gekocht, onze baguette we kunnen terug even verder.

De stad bestaat uit twee delen, Charleville en Mézières in 1966 zijn ze gefusioneerd, Place Ducale doet denken aan Parijs, Place des Vosges, bij wat opzoekwerk blijkt dat dit laatste getekend is door de broer van Clément Métezau de architect van Place Ducale, ze zullen de plannen gedeeld hebben! Onder de arcadegalerijen zijn restaurantjes, bars, winkeltjes een gezellige bedoening.

Morgen verlaten we de Maas.

Gisteren nog een halve Fransman-Italiaan langs geweest, hij kwam aangevaren met een Super Van craft, ze hadden het gekocht in Nederland en zijn op weg naar het zuiden. De mevrouw had maar één woord ‘superbe’ , duidelijk bezeten van dit soort boot. Ja wie niet, mijn schipper is even bezeten.

De bepakte fietsers zijn ook vroege vogels, wij vertrekken om 8u30 en ze zijn ook al en route. Vier sluizen vandaag en we zijn er, we blijven 2 dagen in Charlesville-Mézières

Het is snikheet, we zoeken ieder plekje schaduw, de airco draait op volle toeren;

De rest van het verhaal is voor morgen.

Gisteren bij het fietsen nog een bever gespot, languit in de zon genietend af en toe van wat gras, luilekkerland.

Vandaag Fumaydag. Geen tunnels vandaag, wel wat sluizen.

Onze compagnonboot vaart vandaag als eerste, de leuze van de kapitein ‘je moet het allemaal eens gedaan hebben’. Helaas bij het invaren komen we tot de conclusie dat er niemand meer de stangen van de sluis kan bedienen, dus afstappen naar de andere kant van de sluis en bedienen, dus gaan we opnieuw wisselen, wij als eerste!

De Transardennaise of maasfietsroute/ Eurovelo 19 is populair, ortlieb zakken in alle kleuren zijn al langsgereden, fietsers met de kop in de wind en maar trappen!

Sluis 55 monigny, sluis 54 Fépin, sluis 53 Vanne-alcorps passeren sommige zijn ware waterkanonnen, het is in ieder geval touwwerk.

Fumay ligt in een meander van de Maas, een typische frans stadje, restaurantje, friterie, mairie. Zoals overal is er een grote leegloop van de dorpen, veel is er hier eigenlijk niet te beleven. Gelukkig is er een lokale pizzeria, we steunen de locals.