Auteur: Lut Neirinck - dirk debeuckelaere

Zaterdag 1 aug Vic-Sur-Aisne – Soissons 

 

Het wordt een stralende zaterdag, eindelijk staalblauwe hemel en we krijgen dertig graden.

De mobiele beenhouwerij staat al op het plein, een plaatselijke lekkernij kan altijd van pas komen.

Met de informatie die we gisteren gekregen hebben is onze weg vinden geen enkel probleem.  We nemen de voie verte die hier een oude spoorwegbedding is, gebruikt in 14-18 om troepen aan te voeren, munitie en voeding.  We rijden tot in Ambleny, de oude uitkijktoren van het kasteel staat nog half overeind,  een mooie kerk (gesloten) en een kruidenierswinkeltje op de markt dat is het zo ongeveer.  Naast de kerk staat een bord met het aantal processen die er gevoerd zijn naar deserteurs en het aantal werkelijk uitgevoerde executie’s!  Absurditeit ‘als je niet wilde doodgeschoten worden door de vijand dan schiet uw eigen volk je neer’.

Blijkbaar is 1917 een periode geweest van muiterij en staking in het Franse leger en dit vooral op Chemin Des Dames,  een 40 km lange weg boven op de Crêtes.  Hier werden zogezegd voorbeelden gesteld!

In Ambleny is een Frans soldatenkerkhof pal naast de route nationale, aangelegd in 1923. Hier zijn hoofdzakelijk lichamen samengebracht die eerder zuidwestelijk van Soissons begraven waren. Er zijn 10.601 slachtoffers begraven, waarvan 3.076 in 4 graftombes. Naast de franse militairen liggen hier ook 76 franse burgerslachtoffers begraven en een russische soldaat. In een apart graf ligt een Deen begraven, Mogens Birck, die in het vreemdelingenlegioen gevochten heeft en “mort pour la France” op 12 juli 1918 gesneuveld is. 

In 1954 zijn er 555 franse militairen bijgezet die in de tweede wereldoorlog gesneuveld zijn. 

De weg terug is idem als heenweg, anders is het de RN en dat is geen optie.

We hebben bezoek ondertussen, mensen die op doortocht zijn naar Parijs, ze blijven een nachtje en we varen naar Soissons, de laatste sluis ligt in panne, dus moeten we de VNF oproepen het dépannagewagentje scheert langs het jaagpad en in geen tijd kunnen we toch versassen.

In Soissons staat de kathédraal op het programma en de abdij maar dat is voor morgen.

 

 

Vrijdag 31 juli 2015 Longueil-annel  –  Vic-Sur-Aisne

 

De sluis van Janville wordt klaargemaakt voor ons, we mogen vertrekken zegt de dame.

Deze keer zijn er 2 sluizen, een kleine en een dubbele.

Juist voor Compiègne slaan we linksaf de Aisne op.  Bij de eerste sluis krijgen we onze afstandsbediening en vanaf nu moeten we de sluizen zelf bedienen, bij de laatste sluis moet je je télécommande terug inleveren.  Er zijn drie toetsen op de bediening, alarme, avalant en montant, kwestie van het juiste knopje te drukken, éénmaal in de sluis moet je nog de groene stang omhoog duwen en de sluis gaat in werking.

Het is heel rustig en heel groen we varen op de rivier zelf, ditmaal geen kanaal.  Soms lijkt het een beetje op de Leie, mooie landhuizen en chateau’s aan de waterkant, zeker aangenaam varen hier.

We meren af in Vic – sur – Aisne om onze middaglunch te nuttigen en we blijven, het ziet er hier aanlokkelijk uit.

We moeten bergop om de info en het centrum te bereiken van het stadje.

Een kasteel pal op de markt verwelkomt ons, bij de info is er een heel competente dame die al de mogelijkheden aanduidt, besluit : we moeten een week blijven maar dat gaan we niet doen dus twee dagen en trachten de combinatie te maken van verschillende bezoeken.

De vallei van de Aisne is bijna 3 jaar in handen geweest van de Duitsers dus dat laat wel zijn sporen na.

Onze eerste doel is een tiental km verderop een Duits kerkhof met meer dan 10000 graven.

De dame had ons gewaarschuwd dat het hier niet Hollande is, niet plat, dat ondervinden we heel gauw!  Cols van een gevarieerde categorie, dus maar stampen!

Onze eerste stop is een Frans soldatenkerkhof aan de rand van de stad, we klimmen gestaag verder en na een zestal km vinden we op een kruispunt het eerste Duitse kerkhof, het tweede ligt een vijfhonderd meter verderop(bergop).

 Dezelfde weg terug is niet aan ons besteed, we raadplegen onze kaart en we kunnen onderdoor via kleine geasfalteerde binnenwegen,  zo komen we in godvergeten dorpjes, mooi maar er is niks meer,  zelfs geen postkantoor en schooltje.

De dorpen lopen leeg en het laatste café is gesloten! Wij praten met een lokale opa, die is op wandel met de kleinzoon en de hond.Il dit: plus rien ici, een café? Encore 10 km !!

We fietsen verder en komen nog een wandelcircuit tegen van de grote herdenking.  We vragen nogmaals de weg, eerst dalen en dan stijgen zegt de meneer, we weten van niet beter.

We bereiken opnieuw de markt van het stadje, het biertje en het perriertje smaakt verschrikkelijk.

 Long

 

 

 

 

 

 

Ondertussen aan de kade rijden de tractors en graankarren  op en af, het is hoogtij voor de boeren het is oogsttijd.  Gelukkig sluiten de silo’s de deuren rond 22h30.

 

Donderdag 30 juli 2015 Noyon – Longueil-annel

 

Noyon een oud stadje, heeft naast zijn indrukwekkende kerk, een museum gewijd aan Calvin de grondlegger van de protestantse leer, die hier geboren is, eigenlijk niet zoveel te bieden.

Er is een fotocircuit van de Duitse bezetter gedurende 14-18, de stad was 3 jaar bezet.

Na ons verplicht toertje van alle bekende gebouwen besluiten we om door te varen tot in compiėgne, een tweetal sluizen verder.  

 

 

 

 

Een poes heeft zich meester gemaakt van het gangpad, lekker in de zon, jammer ze mag niet mee.

 

Overal liggen er peniches aan de kant, sommige worden gebruikt om te wonen, andere liggen gewoon te vergaan.  Niemand wil dit nog doen, je moet er in geboren zijn.

Op de wal zijn het nu graansilo’s, meststoffabrieken en cementfabrieken de verschillende geuren wisselen elkaar af.

We kunnen ons aanleggen juist voor de sluis aan in Longueil-annel.  Prachtige huisjes sieren de Oise. 

Er is een nieuwe route aangemaakt die de impact van het kanaal en de aanleg hiervan aantoont.

 

 

 

 

 

Het is een mooie goed bewegwijzerde route.  We komen in Le Plessis-Brion een landelijk stil dorpje, een mooi Renaissance kasteel is uitnodigend maar helaas het is reeds gesloten, naast het bijhorende kerkje is ook een monument van 14-18.

Woensdag 29 juli 2015  Péronne – Noyon

 

De nacht brengt raad, we gaan Parijs overslaan en daar een aparte trip van maken, anders zijn we in oktober nog niet thuis aan het tempo dat we nu bezig zijn.

Om 9u30 vertrekken we samen met de kotter ‘de Hendrik’ richting eerste sluis.

De zon schijnt maar het is zeker nog niet warm, in Nederland is het blijkbaar aan het regenen en hagelen, we zijn dus nog goed af.

We hebben opnieuw een tunnel vandaag ‘Souterrain de Panneteire’ 1058 m lang.  Een zevental sluizen staan op het programma, telkens met een serieus verval, gemiddeld 5 à 6 m.

 

Uiteindelijk leggen we rond 16 uur  aan in Noyon samen met ‘de Hendrik’, in het aangeduide haventje is geen plaats, we zoeken dan maar een plaatsje tussen de beroepsvaart en leggen ons dubbel.

 

De pizzeria op de kade zorgt dat we niet moeten koken en ze zijn lekker.

 

Nog even koffiedrinken bij de buren binnen, helaas het is opnieuw te koud om buiten te zitten.

 

 

Dinsdag 28 juli 2015 Péronne

 

 

We blijven nog een dag hier, een fietstochtje langs de Somme naar Cléry Sur Somme lijkt ons wel wat.  Te fris voor de tijd van het jaar!

Onze regenjas op de bagagedrager en een pull aan, meer kunnen wij niet doen.

We vragen voor de zekerheid nog de weg aan een meneertje die in de tuin aan het werken is.

Eh bien, il dit : il y a beaucoup de vent, maar nee zegt mijn wederhelft ‘on s’amuse’ en wij maar fietsen tegen wind, maar liever in de heenrit dan in de terugrit.

Het jaagpad langs de Somme is geprepareerd als nieuwe fietsroute, de markeringen laten te wensen over maar we vinden onze weg.

 

In Herbécourt vinden we een herdenkingsmoment en een soldatenkerkhof midden in de velden met vooral Australische graven, gemiddelde leeftijd 20 jaar.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We nemen de kleine wegen tussen de verschillende dorpen, in Péronne bekijken we het stadhuis en de vestingmuren, het standbeeld van de moeder met de gevallen soldaat en dat is het zowat.

Terug naar de boot, het wordt fris, de kap gaat dicht en een pull aan.

Er komen nog vier boten binnen, de Hendrik komt langszij liggen een kotter uit Leiden, mensen die naar Parijs varen.  De twee Belgische boten gaan de Somme afvaren tot in Vallery-Sur-Somme, maar ze moeten dan dezelfde weg terug, wij zien dat niet echt zitten, bij onze fietstocht hadden we gezien dat er enorm veel wier in het water ligt, onze schroeven zouden vol draaien.

We zetten ons route uit en komen tot de consternatie dat het vanuit Parijs nog meer dan 700 km terug is naar onze thuishaven, we zullen dat nog moeten bekijken, we komen in tijdnood!

 

Maandag 27 juli 2015 Moislains – Péronne

 

Gietende regen deze morgen bij vertrek!

Vanmorgen om 9 uur vertrokken en om 11 uur hadden we 4 sluizen achter de rug, we zijn over de heuvelrug dus in plaats van stijgen, dalen we nu. Iedere keer 6 à 7 m,  de éne sluis al vlugger dan de andere, we kunnen juist een middenbolder vastmaken dus je moet kracht hebben om het deinen van het schip in bedwang te houden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We zijn aan de Somme! 

Het haventje van Péronne ligt op een zijarm van de gekanaliseerde Somme.  We nemen voor de zekerheid de langsteiger, wat extra touwen en het ziet er goed uit, onze tent zit in de bomen er moet zelfs wat snoeiwerk gebeuren om te kunnen passeren.

Er is stroom en water ( kunnen de was doen) en wifi (tegen betaling), (zal dus maar op mijn Frans kaartje blijven surfen), een openluchtzwembad, recreatieruimte en frietkot.

We bezoeken het musée de la grand guerre in le chateau, met de tentoonstelling Face à Face, volledig uitgewerkt via posters, foto’s, films, dagbladen en interactieve schermen.  

 

Zoals zovele malen komt de absurditeit van de oorlog naar voor.  Oorlog is mensen die op elkaar schieten die elkaar niet kennen in opdracht van mensen die elkaar wel kennen maar die niet op elkaar willen schieten, een grotere stupiteit ken ik niet!

Er is eveneens een speciale tentoonstelling over de Autralische troepen die Pérone bevrijd hebben van de Duitse bezetting in de Somme.ii

De thema’s zoals rekrutering, het leven van thuisblijvers, arbeid en logistiek zijn hier heel goed uitgewerkt, een speciale tentoonstelling over verminkingen toont niettegenstaande de wreedheden ook wat de medische wetenschap toen al kon.

Helaas slechts één terrasje op de markt, de rest is dicht, maandag rustdag!

Noch wat inkopen in de plaatselijke supermarkt en de dag is weeral voorbij.

 

Zondag 26 juli 2015 Arleux – Moislains 

 

 

De morgenstond heeft goud in de mond, we vertrekken vroeg!  Zeven sluizen en de tunnel van Ruyaulcourt 4354m lang, waar we zelf mogen doorvaren, staan op het programma, het wordt een hele klus vandaag.

We varen de eerste sluis binnen samen met een beroepsvaarder, we stijgen telkenmale 6m20 en het gaat vlug.  Bij sluis nr 5 verlaat de zon ons en trekken we onze  regenjassen aan, bah en weeral die venijnige wind.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Onderweg midden in de velden zien we een soldatenkerkhof, we naderen de Somme, hier begon op 1 juli 1916 de slag aan de Somme.  De eerste dag van de slag verloren de Britten hier 57470 man, de Duitsers 8200.  Doordat de Duitsers zich diep ingegraven hadden in kalkachtige grond van Pozières, hadden hun loopgraven en forten weinig schade geleden bij de bombardementen door de Britten. Op het moment dat de grondtroepen aanvielen werden ze gewoon weggemaaid door de Duitse artillerie.

In totaal sneuvelden aan de Somme 400000 Britten, 250000 Fransen en 650000 Duitsers.

 

 

 

 

 

 

 

Na sluis 7 roepen we naar de centrale post van de VNF als we met de kap op door de tunnel kunnen passeren, plaats genoeg melden ze ons, we leggen voor de zekerheid extra verlichting klaar.

De eerste 1,5 km is de breedte van één boot, dan dubbele richting, het laatste stuk is opnieuw enkele richting, alles wordt geregeld met verkeerslichten.

 

 

 

 

 

Ondertussen is het laat in de namiddag, genoeg voor vandaag, we leggen aan bij de publieke steiger van de sluis nr 8 Moislains.

 

Zaterdag 25 juli 2015 Courcelles Les lens – Arleux

 

 

We vertrekken in de regen en de wind.  De waterstand is intussen met 25 cm gestegen dus oppassen voor de bruggen!  We zijn van plan in Doaui aan te leggen, helaas geen enkele aanlegplaats, wel zeker 200 binnenvaarders die langs de kant liggen. Velen die niet meer varen maar vele geladen tot op het gangpad in het water klaar om de volgende sluis te nemen. 

De beroepsvaarders zijn allemaal spitsen of gekoppelde spitsen.

Dus doorvaren en we zullen Doaui eens bezoeken met de auto.  Bij de sluis vragen we nog als er een ponton is voor de pleziervaart maar dit is vergeefse moeite.

We nemen nog twee sluizen tot aan de splitsing in Arleux, hier gaat de Sensee naar de l’Escaut of de Schelde, wij nemen canal Du Nord.  Het canal Du Nord is trouwens maar opengegaan in 1965, de bouw was echter al begonnen in 1903.  Twee wereldoorlogen zijn de grote spelbrekers geweest.  Voor het volledig af was was het al te klein en niet meer aangepast aan de grotere schepen.

Juist voorbij de bocht van de splitsing vinden we een plaatsje tussen de beroepsvaarders, met wat creativiteit kunnen we de boot vastmaken, alles wordt gebruikt.

We gaan op zoek naar food, een boulanger en een boucherie, het levert ons een serieuze buit op.

Een vlantaartje, een milleveuille, een potje artisanale paté, nog wat potjesvleesch en niet te vergeten een hele string van gerookte ail, het is hier de streek van de look. In september is hier zelfs een beurs van look.   Het dorpje oogt heel  wat beter dan hetgeen we tot nu toe gezien hebben, proper, voortuintjes onderhouden, mooie herenhuizen, het was aangenaam.

We doen nog een toertje in de omliggende dorpjes, het gaat op en neer, volle velden met koren en bietenzaad.  Op het vervallen kerkhof vinden we 3 graven van de eerste wereldoorlog onderhouden cwwg.  Er zijn hier graftombes van 150 jaar oud.

Er liggen verschillende meertjes in de omgeving, vissen is hier dan ook een populaire sport.  Onderweg vinden we sla en tomaten rechtstreeks uit de jardin van het plaatselijke winkeltje (Martella uit vervlogen tijden) die smaken heerlijk.

Donderdag 23 juli 2015 Bethune – Courcelles les Lens

 

 

Noodgedwongen moeten we vier uur varen, geen aanlegplaats of als er één is dan is het te ondiep.

We leggen aan in wat blijkbaar ooit een mooie ‘place verts’ geweest is, er zijn pedalo’s aan de kade een clubhuis en sanitaire voorzieningen.  Niets is er nog open het ziet er totaal verwaarloosd uit.

Je mag wel vrij liggen, water en electriciteit is er niet.  De autoroute Du soleil ligt aan de achterkant van het haventje en zorgt voor behoorlijk wat lawaaihinder.

We fietsen naar het dorp, in het gemeentehuis hoor ik dat het hier vooral industrie is.

Er zit niks anders op dan wat zwemmen en vissen, zonder permis!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vrijdag 24 juli 2015 Courcelles les Lens

 

 

De enige bezienswaardigheid in de streek is het kasteel van Berincourt en het is vandaag gesloten! We zien de voorkant maar veel indruk maakt het niet.

Verder stellen wij vast dat er enorm veel leegstand is en verval.  De dorpen en gemeenten ogen ook absoluut niet proper , enorm veel zwerfvuil soms hele stortplaatsen.

Het heeft zeker geen positief beeld van deze regio, hopelijk wordt het  straks beter, wij gaan immers naar Parijs!

In de omgeving van Lens is gedurende de grote oorlog heel hard gevochten getuige hiervan zijn het groot aantal aan Memorials en de begraafplaatsen onderhouden door the Commonwealth War Graves Commission neem eens een kijkje op http://www.cwgc.org/

Wij bezochten reeds in het voorjaar de Franse nationale begraafplaats Notre-Dame-de-Lorette -in Ablain-Saint-Nazaire en het Canadien Vimy Ridge National Historic Site of Canada, hier zijn er permanent een 15 à 20 Canadeze vrijwilligers om de bezoekers te ontvangen, zeker de moeite en slechts een uurtje rijden vanuit Vlaanderen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is nu verplicht achterdek met een aperitiefje.

Woensdag 22 juli 2015 Arques – Bethune

Twee sluizen na elkaar, de eerste 7 m stijgen en de tweede  sluis van Fontinettes  13 m dat is al eens de moeite!  Het oude hekwerk van de scheepslift ligt frontaal voor ons.

Het is voorzien dat de restauratiewerken volgend jaar starten, naar het voorbeeld in Strepy-Thieu zal deze volledig terug in orde gezet worden.

Er zijn bijna geen haltes fluvial, de eerste is Bethune dus daar naar toe. Het Nederlands schip (Type tjalk)met naam ‘De verwisseling’ gaat mee met ons in de sluizen samen met een beroepsvaart. Wij zijn deze boot reeds tegengekomen in Veurne, Duinkerke en nu.

Aan de steiger in  Bethune komen ze eventjes later aanvaren, daar wisselen wij van plaats, zij wegen 70 ton en wij 33 ton, het is dus beter als wij aan hen aangemeerd liggen.  Met ons tweeën ligt het ponton vol. Hopelijk waait het niet te veel vannacht.

De markt van Bethune ligt amper op 2,5 km, dus een bezoekje met de fiets ernaartoe kan wel.

Gedurende de grote oorlog is 90 procent van Bethune vernietigd, niet te geloven hoe ze dat weer opgebouwd hebben, vijf jaar hebben ze oorlogstuig afgevoerd en doden begraven, pas daarna kon de heropbouw starten.

We fietsen de rondrit van de bijzonderste gebouwen en bezoeken de kerk St. Vaas.  Daarna drinken we iets in café de Bruxelles.

Morgen varen we verder, iets dichter bij de frontlijnen.