Auteur: Lut Neirinck - dirk debeuckelaere

We blijven een dag langer in Lobbes, we bezoeken de hangende tuinen in Thuin, Le Beffroi, ecomusée Peniche Thudo en het trammuseum.

Tussen de buien fietsen we naar Thuin, via een stevige klim naar het belfort waar de toeristische dienst gehuisvest is, de bovenstad!!! Amai ‘t was omhoog!

De rukwinden houden ons eventjes onder de beschutting van het belfort. De dame staat ons in bijna vlekkeloos Nederlands te woord. De hangende tuinen zijn niet mogelijk met de fiets, een meneer stuurt ons naar ‘Chant des oiseaux daar is een uitzichtpunt op de verschillende terrassen, zelf heeft hij 340 are en 14 terrassen, enkel bereikbaar met de voetmachine! alle tuinen zijn privé ze vormen een deel van de vestingswerken, helaas de heggen en bomen belemmerden een beetje het uitzicht.

Terug naar beneden over een spekgladde steile kasseiweg, niet echt mijn ding, eventjes gezucht als ik terug aan de Sambre stond. De plaatselijke friterie gesteund en we kregen als toemaatje twee koffie’s van het huis, dank je wel!

Het barge leven krijgen we te zien op de peniche, een figuurlijke onderdompeling in het water.

Tenslotte het trammuseum gerunt door vrijwilligers met een hart voor mechaniek en olie.

Voor vandaag was het genoeg en voor degene die de GR129 stappen, je komt dat allemaal tegen, en nog veel meer ook.

Tussen de stortbuien door naar huis, morgen naar Charleroi.

The Fourth of July vandaag, gaan we niet vieren, kunnen niet alles vieren! Hé!!

We varen naar Lobbes, heb ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord. Blijkt wel nog een mooi stadje te zijn. Twee sluizen vandaag, één met 3 man personeel en de volgende den duts moet het alleen doen, deuren dicht, luiken open, deuren open, luiken dicht. Het is soms meer een sociaal gebeuren in het dorp, verzamelplaats vooral als er nog een caféterras bij is. De Samber kronkelt door de tarwevelden en weiden, een grote bivakplaats zie ik, waarschijnlijk een scoutsgroep of KSA kamp, het zijn geliefkoosde plaatsen hier.

Aanlegplaatsen aan beide zijden van de rivier, na ons komen er nog 2 boten, Nederlandse mensen dat we al eerder ontmoet hebben in Chauny. De kade ligt vol nu. Een klapke vanop de kade, hoeveel wier er wel was, en de masten dat ze afgevaren hebben, je ziet er is altijd iets en mijne schipper gaat opnieuw op zoek naar het spoeltje voor in de chauffage.

Vanochtend was de koude douche iets te hoog gegrepen voor mij, heb gedacht dat er mij toch niemand kent hier, heb de kattenwas gedaan!

We fietsen naar Thuin, hoofdstad van de binnenwateren deze kleine stad telde maar liefst 15 scheepswerven. Enkel het museum rest nog, morgen bezoeken we deze barge en eveneens het trammuseum.

En ja, geen succes voor ons wisselstukje morgen opnieuw koude douche, brrr

,

Vandaag van Landrecies naar Berlaimont. Een drietal sluizen en verder niets bijzonders. We varen op de Leie maar dan zonder de villa’s.

Voor iedere bocht telkens de toeter laten gaan, kwestie van waarschuwing.

We houden een stop in Hachette, de oude stoommachine die het kanaal voeden en op peil houden zijn daar te bekijken.

Nog 2 andere boten liggen langs de kade in Aulnoye-Aymeries, fusiegemeente van Berlaimont. Duidelijk betere tijden gehad de haven of de kade, de elektriciteit moet nog aangesloten worden, maar het is rustig en we kunnen boodschappen doen.

9u25 en de eerste sluis nr 27 zit er al op, hoeveel te gaan vandaag, ik tel het niet meer. Zal het eindnummer opschrijven jullie kunnen dan zelf rekenen.

Het water twinkelt van de schaatsenrijders die er op springen, de VNF boys groeten ons vanop de zijkant, ‘joepie’ denken ze dan ‘weer een boot’.

We passeren de tweede grootste sucrerie van Europa, vanaf hier rijden de VNF boys in hun camionetjes mee met ons, weg afstandsbediening, we hebben personeel in dienst!

Het is nodig dat de boys meerijden, de bolders staan bijna 1 m op de kade, en het zijn tricky sluizen amper 5m breed, wij zijn 4,30m dus passen en mikken!!! het zijn precies vuurspuwers als de luiken opengaan. Er zijn nu toch wat tegenliggers, de bootjesvaarders hebben de Sambre opnieuw ontdekt. Gedurende 16 jaar was ze gesloten doordat een aquaduct ingestort was, deze is nu 2 jaar hersteld en het canal is opnieuw bevaarbaar. Een dame roept vanop de brug ‘het is lang geleden dat ik een boot gezien zoals deze op het canal’ compliment of rariteit?

Sluis 22 supertricky, op het laatste moment in achteruit, we konden niet onder het sluisbruggetje, in allerijl de kap deel naar beneden, ik aan de rest hangen zodat het nog 2 cm lager is en de VNF boy plat op zijn buik op de kade aanwijzingen geven als we er door konden, en ik, ik doe gewoon mijn ogen dicht!!

Bij de volgende sluis is het sluiswachtershuisje bewoond, zó mooi, één en al bloemenpracht, daarvoor doen we het, anders zie je dat enkel in boekjes of Vlaanderen Vakantieland.

Het is 15u30 we hebben juist de laatste draaibrug – het waren er 5 vandaag en de laatste sluis, nr 15 en hebben 21 km afgelegd. Maar dat is varen zeg, ben doodop!!! We overnachten in Tupigny letterlijk tussen 2 sluizen er zit amper 100m tussen. En onze boys hebben gevraagd wanneer ze hier moeten terug zijn, we hebben afgesproken om 9 uur.

Had nog een fietstochtje gepland, maar helaas ben veel te veel afgepeigerd en de boot naast ons heeft barbecue vanavond, ga gewoon genieten als Dieu dans la France.

We doen helemaal niets vandaag, ons bezoek is gisteren gearriveerd en het is druk in huis!!!!!!

Amper tijd om te ademen, eten klaarmaken ons uitstapjes plannen, een bezoek aan het stadje.

Varen met het kleine bootje, alles moet gebeuren in 2 dagen.

Tussendoor gaan wandelen met Missy onze tijdelijke hond.

Om alle gemoederen tevreden te stellen gaan we allemaal samen 12 km verder naar Base Nautique de la Frette. Je kan er zwemmen, zeilen, pedalo, picknicken, een deel gaat met de auto, wij gaan met de fiets, een goeie 12 km en 12 terug, kan zijn in deze hitte. We fietsen dezelfde weg als naar Parijs, de eurovelo 3, of de weg naar Compostela, fietsers bepakt in dit weer, chapeau. Een fietser komt al helemaal van Trondheim, zijn missie, een nichtje Ava die geboren is in maart 2022 zonder oortjes, te helpen aan de nodige financiën voor een esthetische operatie. Je zal het maar doen.

Verder een barbecuetje op het achterdek, en alles doen om verkoeling te vinden.

Morgen geen blog, rustdag🙏

Gisteravond nog een bever gespot aan de boot, hij lag lekker te wentelen in de avondzon.

Vandaag vertrekken we vroeg, we willen tegen 11 uur in Chauny zijn.

Onderweg komen we twee spitsen tegen, het is een beetje mikken om niet in de zwel (zuiging van het water) terecht te komen anders wordt dat aardig varen in realiteit.

Overhangende takken, boomstammen in het water en zwemmende bevers, we zien het allemaal. Slechts één sluis vandaag juist voor het stadje.

Chauny een charmant art-deco stadje dat volledig heropgebouwd werd na de eerste wereldoorlog.

Het haventje wordt bemand door een actieve groep vrijwilligers, normaal kunnen wij er niet liggen, maar de havenmeester heeft het uitgezocht, we liggen langs de kade. Prima plaats! We blijven hier drie dagen onze vrienden gaan efkens op en neer naar Belgie. Maandag gaan we de Sambre op.

Voilá de zomer is ingezet zoals we gewoon zijn met grijze hemel en regen.

Al die warmte we waanden ons aan de Côte d’Azur het kan niet blijven duren we zullen vandaag niet puffen van de hitte, alles terug normaal, mijn regenjas ligt al klaar boven. De schipper heeft een systeem uitgedacht om de kap te laten staan en toch onder de bruggen te kunnen, systeem D, voor alles is er een oplossing.

Van het ene uiterste in het andere, van bloedheet naar kletsnat, vandaag varen we in de amazone of nog beter een veredelde beek, de takken hangen over onze boot, onder de bruggen is er amper 2à3 cm, tricky, goed overwogen noemt de schipper dat.

Vier sluizen in de gietende regen, verzopen ben je!

We leggen aan in Guny, er ligt al een schip dat denkt dat het een spits (32m) is, het belegt de helft van de kade maar we wringen er ons tussen. Wat piketten in de grond, touwen eraan en we liggen vast.

Verder doen we niets, film kijken op TV, luisteren naar de stofzuiger van de buurvrouw, bij ons is het Niet vuil!! en ja de schipper moet straks nog aan de motor werken, hij wilde deze middag niet stilvallen, t’is altijd iets op een boot, ‘koop een boot en werk je dood’ zegt de Nederlander. De twee schippers zitten samen in de fabriek, nu gaat het goed komen!

En het is gelukt, we kunnen morgen varen!

Dag van de zonnewende, vandaag begint de zomer. In het Noorden is het Midzomernacht!

We kiezen voor richting Abbecourt, canal l’oise à l’Aisne, we hebben een drukke dag voor de boeg. Een aquaduct, vier sluizen montant, een tunnel van 2365 m die onder een heuvelrug gaat van 110 m – souterrain de Braeye en dan nog vier sluizen avalant. De kap gaat er opnieuw af, kwestie van veiligheid, de bruggen zijn 3m50 en wij ook, dus!

Op sommige plaatsen zien we nog resten van de oude spoorlijn die de schepen voorttrokken, deze locomotieven werden allemaal aangedreven door de opgewekte electriciteit tussen de verschillende spaarbekkens die het kanaal van water voorzien. Ingenieus het systeem en dat in 1897!!!!

De tunnel, wij varen letterlijk de berg binnen. In de oorlog werd deze tunnel gebruikt als commandopost door de Duitsers achteraf hebben ze de ingangen opgeblazen, alles opnieuw opbouwen!!

Groen, smal en prachtig, God in Frankrijk, ik denk dat hij hier woont!

Bij de volgende sluis gaan de deuren niet dicht, de blauwe mannetjes helpen ons vanop afstand, doe dat maar ne keer na!

De boot voor ons pocht al 3 weken aan een stuk dat ze een vuilwatertank en muziek hebben, wij niet, bij iedere sluis horen wij de klassieke muziek, we leggen al onze technische vaardigheid bijeen, en mijne schipper heeft er veel, bij de volgende sluis overstemmen wij met ‘The main theme van “villa Rides” doe dat maar ne keer na. De mensen die het sluishuisje bewonen komen zelfs naar buiten kijken wat er daar gebeurt! Zalig!!!!! Die vuilwatertank is voor later, we hebben gescoord!

We leggen aan in Pinon, aan de afgebrande supermarché, zoveel jaar geleden waren we hier ook, met dan een verschrikkelijk onweer en een nog goed draaiende supermarkt. Nu een ontheemde grasvlakte en amper bolders om vast te leggen, ‘mais comme toujours, nous tirons notre plan’. Het blijft bloedheet, koude douches, drinken alles om af te koelen, alle kleine beetjes helpen. Dan maar hangen op het achterdek, zelfs te warm om te fietsen. Zoeken wat er rest in de frigo voor een salade, en water, hele tonnen water, onder de boot en in de boot.

Deze morgen was het zicht geen 5 m , zoveel mist. Gelukkig het klaart op.

Vandaag een viertal vaaruren voor de boeg met slechts één sluis, we gaan ontwenningsverschijnselen krijgen.

Vader zwaan komt aangevlogen om ons uit te wuiven, een jumbo-jet, majestueus!

De rest van de familie volgt, eentje zit nog op moeders rug, ze zijn duidelijk gewoon om iets te krijgen vanaf de boten.

De bruggen zijn geen probleem en het water ook niet en we blijven boven, dus alles ok.

We leggen aan in Bourg-et-Comin, natuurlijk ligt de kade vol (er kunnen er maar drie liggen) dus aansluiten bij een binnenvaarder die motorpech heeft, juist voor de sluis. Maar geen probleem we hebben piketten en lange touwen en mijne schipper doet dat graag. Een Fransman slaagt er in om niet tijdig uit de sluis te varen, de deuren gaan opnieuw dicht, pech nog ne keer op en neer gaan ofwel doen wij de deuren open met onze afstandsbediening dus de schipper grijpt in. Maar het VNF rescuemannetje staat 10 min later al aan de sluis’t was niet juist, open en dicht en geen boten!

Een babbeltje slaan, horen dat het kruidenierszaakje een beetje passé is en dat er een nieuwe bakker is. Voor boodschappen moeten we in Vailly-sur-Aisne zijn, ongeveer 12 km verderop. De heenreis via een D weg en terug langs het kanaal, prima.

We komen langs Soupir drie grote soldatenkerkhoven van de eerste wereldoorlog, het Franse kerkhof bevat 7549 graven, het Duitse Kerkhof 5134 graven en even verderop een Italiaans soldatenkerkhof met 3440 graven. We zitten middenin Chemin Des Dames, er is hier heel zwaar gevochten in 14-18, en nu zijn wij toerist van al dat onzinnig geweld.

Maar we moeten bij de pinken blijven en de supermarché vinden, we laden onze fietszakken vol en kiezen de weg langs het kanaal.

Immense graanvelden, glooiend landschap, geen fietspaden, maar wel autoluw. Tja de dorpjes zijn gemiddeld 5 à 600 inwoners groot. Mooi om te bezoeken in de zomer als de zon schijnt, als het vakantie is maar om te wonen dat is iets anders.

Viel-Arcy is zo’n typisch dorpje, heel mooi, een postkaartje om te verzenden, maar alle dagen dienen berg op, amaai!

We zijn voor de regen terug thuis, gelukkig, nog wat schrijfsels toevoegen en luisteren naar de merel die bijna zijn pluimen uit zijn borst fluit! Morgen een nieuwe dag!

Twee sluizen en t’is weeral van dat, dubbel rood aan de sluis, ons camionettenvriendjes zijn al onderweg. Minpunt ze komen van sluis 1 en wij zitten op : 17

Volgende activiteit, alles moet blinken!

Moet nog kleine correctie doen het zijn geen blauwe camionettes maar witte en de mannen hebben blauwe T-shirtjes aan.

Nog 9 sluizen te gaan van de sluizentrap en dan nog een paar surplus omdat we het anders zouden afleren. We varen lateral aan l’Aisne. De aftakking naar Vouziers is gesloten, het kanaaltje wordt niet meer gebruikt. Na 5 uur bereiken we Attigny, een dorpje met 1100 inwoners, lieflijk stadje met een supermarkt, dringend nodig want onze frigo is leeg.

We worden opgewacht door onze vriend Daniel van Gent, allé we hebben hem leren kennen door onze andere bootvrienden, ja iedereen kent iedereen in dat wereldje, bootjesvolk hé.

Het wordt druk, nog 4 boten na ons, waaronder ook twee Australiërs en de gebruikelijke Nederlandse boten. De kade ligt vol, gelukkelijk in de schaduw, het blijft nog steeds heet!

Morgen naar Rethel.