Auteur: Lut Neirinck - dirk debeuckelaere

Le Hamel – Liez

We laveren constant tussen de Somme en Canal de Saint Quentin, het is groen, zo groen, heb in een jaar zoveel groen niet gezien.

Het is hier het walhalla van de libellen, de watervogels, de waterpest is hier zo prominent aanwezig dat alles een beetje gestremd wordt.

De sluizen moeten manueel bediend worden en moeten constant vrijgemaakt worden.

Deze morgen is een Amerikaanse boot ons voorbij gevaren, we zijn nu met 3 boten!

De Amerikaan is doing great, everything is fine! Ze zijn geëquipeerd met hoofdtelefoon en ontvanger, oh yes! Everything is great!

Maar allé, ze doen het goed!

We varen voorbij de afsplitsing naar de Somme, een mooi plaatsje voor een woonboot.

Wat men allemaal ziet onderweg! Kleine dorpjes tussen immense korenvelden.

Onze afstandsbediening zegt enkel bonjour, dus het wordt aan iedere sluis opbellen en nu is het een Vnf-girl.

Bij de laatste sluis van de dag is het pech ze moeten van 30 minuten ver komen, dus wachten!

En het is opnieuw de Vnf-girl, ja we hebben dan ook al 5 keer gebeld.

We liggen nu in de sluis en de deuren willen niet dicht! Tja het is sluizendag vandaag.

Ben een beetje de tel kwijt hoeveel het er nu precies waren, is ook niet zo belangrijk, morgen gaan we naar Chauny!!!

Er wordt gezwommen!

Lesdins – Le Hamel

Rond 10 uur gooien we de touwen los en we hebben al onmiddellijk prijs, de sluis 80 m verderop reageert niet.

Onze afstandsbediening slaat tilt, dan maar in achteruit naar de Vnf-boy die in de voorgaande sluis het wier en de algen aan het wegscheppen is. Geen probleem hij gaat meerijden met zijn mobiel, het netwerk ligt eruit, wat helpt dan, inderdaad mankracht.

Vnf (voie navigable de France) levert een prima service.

Hij scheert langs het jaagpad om ons bij te houden, sluis vullen, deuren open, invaren, sluis legen, deuren open en weg zijn wij. Geen enkele boot komen we tegen, juist de bewoners van te water, Corneel de kikker die verwoedt roept naar de vrouwtjes, de meerkoeten en waterhoentjes die hun jongen proberen te beschermen en een beverrat die ligt te zonnen aan de sluis! Wij zijn de indringers!

in San Quentin is er een superlage brug aan het memorial van 14-18,

Schuiven maar eronder!!

De haven van Sen Quentin wordt niet meer onderhouden dus we skippen die.

Verplichting om te toeteren voor de bocht, voor wie weet ik niet.

Normaal houden we halt aan de ‘halte nautique’ met water, stroom, douches en WC, maar na controle van de ingang weten we niet wat we gaan vinden aan het eind, een verloederde boel, het is een ramp qua fluvial toerisme. Dus nogmaals doorvaren, een beetje verderop staan er bolders, dat lijkt ons wel wat en daarbij er passeert hier tocht geen kat.

Eindelijk is de zon daar, ons bezoek (met een auto) brengt ons naar de plaatselijke superette, en nog een bezoekje aan het enige café en pmu in de regio, je moet de lat niet altijd zo hoog leggen een tafel met een hoek af en versleten stoelen gaan ook😉!

De oorlog van 14-18 zie je hier nog in alle hoeken, de slag aan de Somme (hier een beekje) het moet hier verschrikkelijk geweest zijn.

Wij genieten van de mooie avond en mijmeren nog een beetje en het is voetbal, de mannen gaan ervoor😉.

Les Petit Lesdins

De Victoria vindt dat de pelouse beter kan, we gaan ons dus achter de sluis leggen.

De Vnf-boy is al komen poolshoogte nemen, tja ze moeten wachten op de boten. En het zijn er niet veel, maximum 8 à 9 in een week! Très calme!

Met 2 in de sluis dat past juist, heel verwondert roept hij ‘gaat dat gaan’ mais en francais naturellement, ja het is immers zakken, dus oké de sluizen zijn dan niet zo woest.

Een klein beetje wringen anders gaan de deuren niet dicht!

We krijgen ook opnieuw ons speelgoed om de sluizen te bedienen, boys and toys🕹️😉

We mogen de mooi gemaaide graskant claimen.

Een voordeel van varen, als het uitzicht ons niet bevalt dan gaan we gewoon een beetje verder.

Een fuutje is op strooptocht, vangt een vis groter dan haarzelf!

Ideale plek om 3 dagen te blijven, zondagavond zijn we terug!

Vendhuile – Lesdins

We liggen aan de wachtplaats voor de tunnel, vandaag is het grote moment, een eerste tunnel van 5670 m ‘Grand souterrain de Riqueval’ en een tweede ‘Souterrain de Tronquoy’ van 1098 m.

Dus de moeite, in de boeken staat aangegeven dat we in allebei zelf mogen varen, maar wat kwam er deze morgen om de hoek piepen bij de eerste tunnel, een tueur .

Alle luiken gaan open om de nodige touwen te vinden, 2 x 30 m, deze moeten bevestigd worden aan de voorgaande boot.

Wij liggen de eerste dus wij krijgen één touw van de tueur, de Victoria hangt aan ons en de Santé hangt aan de Victoria.

Zo worden wij op sleeptouw genomen het donkere gat binnen!

Vroeger hingen er tot wel 52 peniches aan één tueur, bij de beginfase moest het wel gebeuren via mankracht, nog later met echte paardenkracht!

Vroeger was alles heel gewoon, nu is dit een rariteit geworden.

We doen er ongeveer één uur en dertig minuten over. Met een oorverdovend lawaai van de kettingen waarop de tueur loopt glijden wij door de tunnel, zelf mogen wij geen motor gebruiken enkel het roer.

De Vnf-boys controleren als alles ok is, de schipper mag zijn hoofd niet te ver uitsteken er zit 3000 V boven hem, zou een verbrand schippertje zijn. En het gaat goed.

Boven het eindpunt is een museum ingericht omtrent dit fenomeen, een vlug bezoek kan nog wel. Een steile klim van 15 procent brengt ons bij een tueur die 60 jaar dienst gedaan heeft en volledig gerestaureerd is.

Via een idyllisch stukje komen we aan de tweede tunnel, hier mogen we zelf varen!

Even voorbij de tweede tunnel zoeken we een plaatsje en houden we overleg over onze tunneldag. De plaatselijke tripels liggen in de smaak van de schippers, hoeza. Weer iets om over te palaveren!

Het blijft een onvergetelijke ervaring!

We blijven hier efkens, we hebben nog wat andere verplichtingen.

Vaucelles – Vendhuile

Eerst vers stokbrood van de bakker, zo lekker met boerenboter en zelfgemaakte confituur.

De schipper moet wel op de fiets en heuvel op en heuvel af 2,5 km ver, maar het is het waard!

Onze eerste sluis, alles verloopt prima, tweede sluis, kleine hapering aan de tent, in achteruit, kap naar beneden. De schipper was een beetje te snel binnengevaren.

Een beetje plaklint van dat zwart dat tegen de regen kan erop, en we zijn terug weg.

Bij de laatste sluis moeten we ons doktersvaliesje met speelgoed terug in de vondelingenschuif deponeren, geen gevaar dat je het meeneemt, zolang dat het niet in de schuif ligt kan je niet wegvaren, de sluisdeuren gaan gewoon niet open. Goed gezien!

We moeten tot juist voor de tunnel, momenteel is het dubbel rood – dwz geen bediening- maar morgenvroeg mogen we er doorvaren.

Een Nederlands bootje ligt ook te wachten, de man en zijn hond komen al van het IJzelmeer en hij gaat ergens liggen op de Saône. Chapeau!

We worden nat, droog, opnieuw nat, kortom buien!!!

We kunnen aanmeren aan de wachtkant, gras proper gemaaid en met een klein beetje inventiviteit met de piketten en de touwen komen we er wel.

Verkeer is er hier toch niet.

De schipper vindt dat de boot vuil is, dan maar spons en zeemvel bovenhalen bezighoudingstherapie, poetsen en je ziet onmiddellijk resultaat, positief!

We liggen hier werkelijk in de middle of nowwere, wachten!!!!

De schipper leest nog wel drie keer alle gegevens door er is een plan A,B en voor erge noodgevallen nog een C.

Als dat nu geen veilig gevoel geeft weet ik het niet meer.🤗

Vaucelles

Rustdag vandaag, we bezoeken de Abdij van Vaucelles hier één kilometer vandaan.

Mooie site, door de eeuwen heen, rijk geworden, kapot geschoten, opnieuw opgebouwd, glorietijd gekend maar ook verval!

Één ding was zeker ze waren niet arm, verval had meer te maken met de weelde dat de abdissen hadden!

De tuinen zijn prachtig, 3 tuinmannen werkten hier constant.

Een fietstochtje langs het canal en de l’escaut, hier een veredelde beek, de bron van de schelde is in Gouy een 8-tal kilometers hiervandaan.

We fietsen naar het volgende godvergeten dorpje Les Rues-des-Vignes en vinden daar een frietkot, met te bruine, vette frieten een vieze worst en een droge Mexicano. Maar we konden ook een drankje krijgen en dat maakt veel goed.

Het fietspad langs het canal is prachtig, voor alle Ortlieb-liefhebbers zou ik zeggen, doen.

De weg naar Compostela passeert hier eveneens een koppeltje van Gent was op weg, lastig zeggen ze. Ze hebben tijd tot 7 oktober, hebben dus nog heel wat te gaan, respect!

Voor de rest doen we niet veel, een wasje slaan, hebben hier stroom!

Beetje schrijven!

Cambrai – Masnières – Vaucelles

Grote test vandaag, kunnen wij onder de bruggen en ja, hoezé wij kunnen eronder de peilstok was dus verkeerd.

Slechts 15 km, maar wel een negental sluizen, bij de tweede hebben we pech, de deuren gaan niet meer dicht. Het zijn er 10 geworden.

De VNF boy wordt opgeroepen, ‘je viens tout de suite’ en inderdaad na een 20-tal minuutjes is hij daar. Huizenke ontsluiten en manueel bedienen, altijd goed.

Moesten we nu een sleutel vragen dan kunnen we het zelf doen, maar ja! Dat mag niet zeker.

De mens is zo vriendelijk om 3 sluizen ver mee te rijden. Alles blijft werken.

Het is zoals een ochtenritueel, sluis activeren, deuren openen, sluis binnenvaren, touwen leggen, afstandsbediening aan, stijgen, deuren openen, touwen los en naar de volgende.

Het is precies allemaal nieuw, nochtans zijn we hier al geweest!

Maar er lag toen geen fietspad of recreatie, nu zijn de oevers prachtig.

We leggen een eerste maal aan in Masnières, een groene kade.

De schipper van de Victoria is ongerust de motor komt opnieuw te warm.

Nochtans is de fabriek (motorruimte) reeds open geweest en heeft mijne schipper reeds het één en ander vervangen, het was iets dat naar olie ruikt.

Maar 89° is teveel, ten langen leste wordt er naar de Nederlandse constructeur van de motor gebeld, voor de tweede maal op rij verkeerde informatie, vroeger was het 80° maar nu is dat 89° dus volledig normaal.

Weeral een weetje bij!De schippers willen dit onmiddellijk testen dus verder varen.

Ondertussen zitten we op het Canal de Saint-Quentin, de sluizen liggen nu heel dicht op elkaar soms nog geen 100m, de VNF boy staat bij de voorlaatste ons op te wachten, de tunnel die we aangevraagd hebben voor woensdag gaat niet lukken, we kunnen pas dondermorgen 8u30.

Ze raden ons aan om in Vaucelles te liggen, water, elektriciteit is er aanwezig en zelfs internet.

Inderdaad, midden in het groen juist voor de sluis, staat er een verloren elektriciteitskast, een bord met een tapwaterkraan, internet heb ik nog niet gevonden.

Wat piketten slaan, één bolder kunnen we gebruiken en de deuren dicht houden want er lopen ratten rond.

Maar geef toe, het is zoals in de film.

Morgen naar de Abbay de Vaucelles.

Cambrai

We blijven hier vandaag! We maken een fietsroute door stad, prachtig stadhuis, belfort, porte de Paris! In de kathedraal is er mis bezig, en in tegenstelling tot bij ons, zit de kerk hier vol, de mensen zijn hier blijkbaar nog heel katholiek! De oudere mensen knielden zelfs naast hun stoel. Was onder de indruk.

De meeste openbare gebouwen zijn gesloten, enkel in namiddag kunnen we naar het office de tourisme, zal voor volgende keer zijn.

Het stadhuis biedt een tentoonstelling van de plaatselijke kunstenaars ten voordele van het kankerfonds, hebben ons goed hart getoond en gesponsord.

Pluspunt vandaag, we zijn nog niet nat geweest!

De bruggen spelen de kapitein nog altijd parten, blijkbaar is er niet gemeten met een Franse meter maar is de kapitein zijn peilstok niet juist! Alles wordt opnieuw pas gezet, ze gaan zelfs de hoogte van de brug gaan meten. Wat blijkt peilstok 6 cm te hoog.

De deskundigheid van 2 schippers heeft gesproken, morgenochtend grote test.

Ondertussen is een zwaan bezig aan haar proefvlucht, ze houdt vol, in het najaar bij de grote trek vliegt ze 8 km hoog en wij maar denken dat we alleenheerser zijn met het vliegtuig, voor haar fluitje van een cent.

Arleux – Cambrai

Vanaf nu is het kleiner water, t’is te zeggen zijn de kanalen kleiner, we gaan van canal de la Senseé naar l’escaut, jawel de schelde!

Een aangenaam groen landschap.

De eerste sluis met afstandsbediening, de parlofoon aan het sluishuisje heeft geen antwoord, heb alle knopjes, laden en schuifjes geprobeerd.

Niets, ja het was ook schaftijd, tussen 12 en 1 werkt men niet.

Dan maar een beetje wachten.

Alles wordt op afstand geregeld, de vondelingenschuif gaat open en we kunnen ons koffertje nemen. Dokterskoffertje, gevaarlijk ding!

Er wordt wel benadrukt dat we 2 touwen moeten leggen, ja en het was nodig. Een woeste sluis, brieste langs alle kanten water binnen.

Nog 3 te gaan.

Was efkens mijn ogen dicht doen!

4 sluizen op een afstand van 9 km, de brug voor de laatste sluis lijkt ons nogal trikie en bovendien heeft de computer aan dat het water stopt en 50 m verder start het opnieuw. Er liggen 5 gele boeikes en 2 rode, moeten wij daartussen laveren. Dat zal mooi worden!

Eerst probleem van de brug, normaal zijn ze 3m70 hoog wel gemeten met grote Franse meters, wij lopen 3m65 onze peilstok zegt njet! ja we kunnen er niet onder, dus kap eraf en nu maar hopen dat het niet regent! Nu tussen de boeien laveren.

Het lukt, maar we zien het niet zitten om nu onmiddellijk de sluis te nemen. Er is wel een vrije kade, dat moeten ze ons geen tweemaal zeggen, we liggen al vast!

En we krijgen bezoek, morgen efkens stad in, maar nu oef!

Naar Arleux!

Deze maal voor echt! Er komt daar een opstapper, we zijn dan compleet.

Er worden verwoede telefoontjes gepleegd naar alle mogelijke VNF nummers, we moeten informatie krijgen over de tunnel in Riqueval.

Is deze nog open, mogen we er vrij in varen? De eerste maal in 2013 werden we door de tunnel getrokken in kolommen door een tueur. Nu is dit normaal gezien afgeschaft.

We worden niet wijzer, dan maar op goed geluk!

De touwen los en richting de sluis, opnieuw zijn het vlottende bolders, luxe!

Het feestje van de binnenschippers blijft maar duren.

We moeten tot op de splitsing Canal du Nord, en de Senseé, druk is het daar, de sluis is defect. Allemaal in wachtrij.

Een plaatsje langs het jaagpad in het groen en rustig.

De schipper wil naar Cambrai fietsen, efkens poolshoogte gaan nemen daar in het haventje.

Een ritje heen, 20 km dat worden er 24 km. Door godvergeten dorpjes, immense graanvelden, oorlogskerkhoven van wereldoorlog 14-18, modderpaden, grindwegen en kasseiwegen.

We zijn dooreengeschud, hangen vol modder en op het eindtraject achtervolgd door een kolonie muggen.

De wegjes zijn niet altijd wat google earth denkt dat het moet zijn. Acrobatenwerk komt er zelfs aan te pas.

Cambrai is een teleurstelling, zoals op zoveel plaatsen verwaarloosd, het haventje ligt er triestig bij, er zijn nog wel wat plaatsen vrij, we zullen zien morgen wat we onderweg nog tegenkomen.

De terugweg worden ook 24 km, hetzelfde scenario maar we komen heelhuids aan de boot dat is ook een pluspunt.

De Victoria is gepoetst, tja de schipperin komt!

We zijn compleet, morgen verder.